Ο δημόσιος χώρος
Δημόσιος χώρος, γειτονιά, ζω ανάμεσα σε άλλους, ζω μαζί με τους άλλους. Πίσω από την απρόσωπη τσιμεντούπολη κρύβονται γειτονιές και πλατείες γεμάτες ανθρώπους που συμβιώνουν αρμονικά ή με εμπόδια : γυναίκες που τσακώνονται για την μπουγάδα ή αφηγούνται ιστορίες από τα παλιά, καφενεία με άντρες που συζητούν για την πολιτική, ταβέρνες με γραμμόφωνα και ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες. Η γειτονιά είναι ο πρώτος πυρήνας του δημόσιου χώρου και το κέντρο αυτής της θεματικής ενότητας, που αναδεικνύει άλλους δύο πυλώνες της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας : τα έθιμα και την ψυχαγωγία. Είτε μέσα από τη μουσική είτε μέσα από το θέατρο, είτε από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία είτε από το Ιράν και την Αλβανία, πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκουν εδώ και 100 χρόνια τους τρόπους να εκφράζουν τις αγωνίες και τις ελπίδες τους μέσα από τη συλλογικότητα και την ομάδα, υπερβαίνοντας τον αυστηρό ιδιωτικό τους μικρόκοσμο και βγαίνοντας έξω, στη δημόσια ζωή.