Κήπος / Στάδιο Το μαρτυριάρικο δέντρο
Η αμμώδης έκταση, συνέχεια του σταδίου, όπως ήταν αρχικά ο Δημοτικός Κήπος, παραμένει εδώ και ενάμιση αιώνα ένας χώρος για περίπατο ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση και αειθαλή δέντρα.
Αθώοι και φταίχτες...
Πήρε την αντίθετη κατεύθυνση, προς τα σκαλάκια, για να βγει στη λεωφόρο Ανδρέα Παπανδρέου. Συμπέρασμα; Ήθελε ο Σηφάκης να του κάνει μερικές ερωτήσεις και να τον πληροφορήσει ότι στην πόλη σέρνεται το όνομα της ανιψιάς του; Ή μήπως ήθελε να του πει κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό; Ή μήπως, το πιθανότερο, τον βρήκε στον δρόμο του και του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει απλώς το κομμάτι του, να ξεδώσει; Από το Θεό τραβιέται ο άνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα. Αναρωτήθηκε ποιος θα μπορούσε να έχει γράψει τούτο το δίστιχο του Ελύτη στον μαντρότοιχο του Κήπου. Και το άλλο που του ανέφερε μόλις ο Σηφάκης; Στίχοι στους τοίχους! Να τους διαβάσει ποιος;
Έστριψα αριστερά στον πεζόδρομο Κοραή με τα Σχολεία, γύρω στο 1931 θεμελιωμένα, στα χρόνια των δικών μου υπήρχε μόνο το αμμουδερό του Πεδίον του Άρεως, διάβαζα τα συνθήματα χωρίς να σταματώ, Μαϊντανός να γίνουν όλα — να χαθεί ο πολιτισμός, χθες μόλις είχα ικανοποιήσει την περιέργειά μου να μάθω πότε και από ποιους χτίστηκε το Ρολόι στη βορειοδυτική άκρη του Κήπου· θεμελιωμένο το 1924, αποπερατώθηκε έπειτα από τρία χρόνια, σιγά σιγά, με καντουνάδες από τα λατομεία των Λενταριανών και της Χαλέπας. Ωραία πόλη τα Χανιά, σκεφτόμουν για άλλη μια φορά, νοικοκυρεμένη. Άκουσα το Ρολόι που χτυπούσε κι αμέσως μετά άκουσα το ρολόι του Αγίου Νικολάου στη Σπλάντζια. Δεν ξέρω αν άλλες πόλεις στην Ελλάδα έχουν τόσα ρολόγια. Υπάρχει και το ρολόι της Τριμάρτυρης. Και το ρολόι της Ευαγγελίστριας στη Χαλέπα. Και το ρολόι του Αγίου Νικολάου στο Μεϊντάνι. Και το ρολόι του Αγίου Ιωάννη στη Δεξαμενή. Και το ρολόι μιας πανέμορφης εκκλησίας, του Αγίου Κωνσταντίνου, στη Νέα Χώρα. Κι ένα ηλιακό ρολόι στην καθολική εκκλησία των Καπουτσίνων. Να συνδέεται άραγε το πάθος των Χανιωτών για τα μηχανικά ρολόγια στις εκκλησιές τους με την απέχθεια στο κάλεσμα του μουεζίνη που σήμαινε στην πόλη τους πέντε φορές τη μέρα επί αιώνες το κύλισμα της μέρας; Χάραμα, μεσημέρι, απομεσήμερο, σούρουπο, απόβραδο.
Αθώοι και φταίχτες...
Έστριψα αριστερά στον πεζόδρομο Κοραή με τα Σχολεία, γύρω στο 1931 θεμελιωμένα, στα χρόνια των δικών μου υπήρχε μόνο το αμμουδερό Πεδίον του Άρεως, διάβαζα τα συνθήματα χωρίς να σταματώ, Μαϊντανός να γίνουν όλα — να χαθεί ο πολιτισμός, χθες μόλις είχα ικανοποιήσει την περιέργειά μου να μάθω πότε και από ποιους χτίστηκε το Ρολόι στη βορειοδυτική άκρη του Κήπου· θεμελιωμένο το 1924, αποπερατώθηκε έπειτα από τρία χρόνια, σιγά σιγά, με καντουνάδες από τα λατομεία των Λενταριανών και της Χαλέπας. Ωραία πόλη τα Χανιά, σκεφτόμουν για άλλη μια φορά, νοικοκυρεμένη. Άκουσα το Ρολόι που χτυπούσε κι αμέσως μετά άκουσα το ρολόι του Αγίου Νικολάου στη Σπλάντζια. Δεν ξέρω αν άλλες πόλεις στην Ελλάδα έχουν τόσα ρολόγια. Υπάρχει και το ρολόι της Τριμάρτυρης. Και το ρολόι της Ευαγγελίστριας στη Χαλέπα. Και το ρολόι του Αγίου Νικολάου στο Μεϊντάνι. Και το ρολόι του Αγίου Ιωάννη στη Δεξαμενή. Και το ρολόι μιας πανέμορφης εκκλησίας, του Αγίου Κωνσταντίνου, στη Νέα Χώρα. Κι ένα ηλιακό ρολόι στην καθολική εκκλησία των Καπουτσίνων. Να συνδέεται άραγε το πάθος των Χανιωτών για τα μηχανικά ρολόγια στις εκκλησίες τους με την απέχθεια στο κάλεσμα του μουεζίνη που σήμαινε στην πόλη τους πέντε φορές τη μέρα επί αιώνες το κύλισμα της μέρας; Χάραμα, μεσημέρι, απομεσήμερο, σούρουπο, απόβραδο.
Μετάβαση στο σημείο: Κήπος / Στάδιο